Strah

Pidkradayetsya use blyzche.
Vitrom, bureviyem zasvyshche.
I dushi nema, de shovatys,
Lyshu tini strahu kupatys.
Po lisah, mistah vin lunaye,
Nache viter pomsty blukaye.
I shovatys, de vze ne znayu,
U bezmezzi strahu konayu.
Zakryty rozum ya hochu,
Shchos bozevillya shepoche,
I, yak rozirvana vtoma,
Smih i strah, i slozy, i kryk
Lunayut v serci momu.

Temin rozum ohortaye,
Tilo skovuye blakyt.
Ya ne znayu, shcho ce tliye,
Shchos nad obriyem vysyt.
Tak, ce vin, ce kryk, ce zah,
Ce prozoryi temnyi mah,
Muky yanholiv, shcho vpaly,
Kryky smertnykiv, shcho vstaly.

Im’ya iomu – Strah...

Vohko, temno i nepryyemno.
Znayu, vin des tut neodminno.
Chochu iz usih syl krychaty,
Vholos ce im’ya proklynaty.
V ochi vin meni zazyraye,
Krov u tili zamerzaye.
Chy dozyvu ya do ranku,
Sam uze ne znayu, tilo pomyraye.