Zachekai

I
Hillya, hillya carapaye vikna
U viknah – pusto, navkoly – pusto, na dvori – zusman.
Nikoho nemaye, nichoho nemaye, ta okrim synii temryavy
meni hvataye. Temryavy meni hvataye (tak!)
Trymaye (tak!) hukaye (tak!) syai, syai, syai, syai nehaino.
Tymchasovi tainy mayut prynaimni bazannya
sebe vidkryty. Tayemnyci – yak dity. Sohodni – obraza
Ta zavtra vidrazu ce vze ne ye tainy
Ce vze ye bazannya. Ce vze ye bazannya
otrymat obrazu, hocha z neyu ye lyshe vikna
Ta hillya. U viknah pusto, na dvori – zusman
Keruye, shepoche:
Shchodnya bude tak, ale ye shche te
hillya. Zoryanoi pyllyu obrazy
nasinnya sidaye na vikna. Prykro
Chomu? Tomu, shcho meni prykro
Pochyvai, zasynai. Lyahu ya na krai
Ne lyahai! Vnochi vpadu za krai.
Pochynai! Pochekayu, moze htos skaze,
Chtos skaze: zachekai!

II
Hillya, hillya carapaye vikna.
Povitrya, tremtyashche povitrya... Zvidky povitrya?
Ya chuyu, yak viter zoryanu pyl zene dali
Obraza tryvaye, mene vzyvaye, obraza tryvaye.
U temryavi syaye pyl! De vzyaty syl dlya kvolyh kryl.
De vzyaty dozvil na postril u viter,
Povitrya tryvaye, vzymaye u vikna
Pytaye skriz vikna: Chomu tobi... Chomu tobi prykro?
Shcho? Shcho? Shchodnya bude krashche.
Ale zyve hillya z zoryanoi pyllyu
Ce vse z taky krashche, niz poroznii ranok.
Pusto? Tak! Ale bez obmanu

III
Tak, tak, chy ne tak, ta tancyut hopak viter z zoryanoi pyllyu.
Obrazy nasinnya sidaye na vikna. Prykro? Tak! Tak!
Otoi yih hopak u temryavi synii zabyra syly,
ostanni syly (u temryavi synii zabyra syly)
Tak, tilky tak, ta vze tak bilsh ne mozna! Uden – lyshe hroshi.
Skazeni hroshi. Tyahne u nich ne mensh skazenyi viter
Sklada z synih liter na skli chyyes im’ya,
keruye, shepoche, ta vse z sklada chyyes im’ya,
Im’ya taye, ne pam’yatayu, shcho bulo vchora choho ne bulo vchora
Lyshe z ehom rozmova ta eho pytaye: shcho tobi syaye?
Ya lyshe vidpovidayu na pytannya skriz vikna
Prykro meni lyshe vid toho, shcho prykro