Viziyi

Ya bachyla, yak doshch siche povitrya,
Yak iz zemli styraye znaky,
Yak lehko nich nanyzuye na vistrya
Use, shcho mozna dnem nazvaty.
Yak vilno dykyi ptah shyryaye nebom,
Krylom, yak lezom, dilyt prostir.
Yak ljutyi burevii blukaye stepom,
Strashnyh ruyin zrobyvshy vytvir.

Ya bachyla, yak sonce shche smiyetsya,
Kradetsya pomiz hmar osinnih,
Yak dykyi pljushch, mov zmii, miz vikon v’yetsya,
Chovayuchy brud stin nezminnyh.
Yak misyac vnochi na ljudei poljuye,
Ne pryhovavshy bile oko,
Za koznym krokom nashym tin slidkuye,
Volju obmezuye zorstoko.

Chy bachyt htos use, shcho bachu ya?
Chy dilyt zmistom vse, shcho yim daye zyttya?
Bo pryide den, daruye svitlo, chy tin z neba,
Ta koznu myt svoho zyttya cinuvaty treba!

Ya bachyla, yak vody rik potuznyh
Techut yih nyshchat ljudski ruky,
cinuyut krapli lysh v pustelyah dushnyh,
Tam, de vse hyne vid posuhy.
Ya bachyla yak visk stikaye vnyz,
Oblyzuye poverhnyu svichky,
Yak zazdrosti plid micno horlo stys,
Zv’yazav, yak kolorovi strichky...

Ya bachyla, yak krov vmyvaye rany,
Povilno krapaye na zemlju,
Yak na diryavomu dahu snih tane,
Maljunkamy vkryvaye stelju.
Ya bachyla holodnu postat smerti
I budu zavzdy pam’yataty.
Ya bachyla, i poky dni ne sterti
Ya hochu bachyty i znaty!

Chy bachyt htos use, shcho bachu ya?
Chy dilyt zmistom vse, shcho yim daye zyttya?
Bo pryide den, daruye svitlo, chy tin z neba,
Ta koznu myt svoho zyttya cinuvaty treba!