Ya bachyv u travni

Ya bachyv u travni, yak padaye snih,
Ya bachyv u zovtni, yak kryshytsya lid;
Ya atomnyi vyhor pobachyv vvi sni,
Pobachyv hymeru na chornim koni.

Vid strahu ya ochi umyt zatulyv,
Ta cym vze nichoho, na zal, ne zminyv:
Porynula v morok planeta moya,
Naikrashcha u Sviti planeta Zemlya.

Odyn tilky zah zalyshyvsya v pitmi
i bezmezni dovkoly holodni i nimi;
U vidchayi ya zakrychav na ves svit,
Ta z neba posypavs lysh moroku cvit.

V tu myt ya prokynuvs vid dyvnoho snu
I neba pobachyv kraplynu yasnu,
Smiyalysya dity – radily vesni,
I pisnyu hayivka spivala meni.

Vidtodi mynulo chymalo vze dniv –
Ya bachyv bahato-bahato shche sniv,
I chasto na dumku spadaye meni:
Yak dobre, shcho sny ne zbuvayutsya vsi.