Mene pokohai

De Petros holubyt zirnycyu nebesnu,
Leliye yasnyi nebokrai,
Znaishov ya tam kvitku, na dyvo, chudesnu,
Shcho zvetsya "Mene Pokohai". –
Mene pokohai!

Meni hovoryla vorozka-susidka:
"Kohannya svoho ne chekai!"
Ta znykly slova ti, lyshylasya kvitka,
Shcho zvetsya "Mene Pokohai". –
Mene pokohai!

Ta kvitka, chudesna ta shche i bo charivna,
Vidkryla skarbiv hir rozmai –
i ne kvitka rozkvitla, huculka-carivna
Skazala: "Mene pokohai..."
Mene pokohai!

Slovamy yiyi vsi vydzvonyuyut zvory:
"Kohanyi, kohanyi, kohai!"
i moyimy vustamy vyspivuyut hory:
"Kohana, kohana, kohai!" –
Mene ty kohai!