Kobzarskyi zapovit

Pry dorozi u dolyni
Na starii mohyli,
Sydyt starec prosvitlenyi,
Syvynoyu vmytyi.
Sydyt starec bilochubyi
Ta i na kobzi hraye,
I do koznoho v dorozi
Slovo promovlyaye.
A te slovo nasha volya,
Muznistyu povyta,
Do usih hto maye vuha,
Ti vusta vidkryti.
Sydyt starec pry dorozi,
Do vsih promovlyaye,
ioho pisnya zapovitna
Ta i spovishchaye:

Chtos pryide na moye misce,
Chtos pryide na moye misce,
Chto pryide, toi i ospivaye
Slavu Ukrayiny!

Vidkryi dolonyu na zustrich bratu,
Z pidnyatym duhom idy na kata,
V boyah hartuyetsya svidomist,
A pered Bohom chest i sovist.

Starec sydyt na mohyli,
Vin sumnyi spivache,
Ne pytai mene divchyno
Choho kobza plache.
Moze z toho vona plache,
Shcho nemaye duhu
Dokrychatys, dohukatys
Do koznoho vuha.
Koly b sluhaly uvazno,
A ne homonily,
Bilshe lasky by zrobyly
Dlya Vkrayiny mylii,
U dolyni sydyt starec,
Dumy promovlyaye,
ioho pisnya zapovitna
Ta i spovishchaye:

My pryidemo na te misce,
My pryidemo na te misce,
My pryidemo ospivaty
Slavu Ukrayiny!

Vidkryi dolonyu na zustrich bratu,
Z pidnyatym duhom idy na kata,
V boyah hartuyetsya svidomist,
A pered Bohom chest i sovist.