Oi za hory, hory

Oi za hory, hory ta i buinyi viter viye.
Oi tam udivonka ze ta i pshenychenku si(ye).

Vona siye, siye, ta i ne zavolochyvshy.
A zavolochyvshy ze, stala Boha prosyt.

– Oi urody, Boze, ta pshenychenku yaru
Na vdovynyh malyh ditok shche i na vdovynu slav(u).

A shche i udivonka dodomu ne diishla,
A uze kazut ljudy, shcho pshenycya ziishl(a).

A shche i udivonka na lavu ne sila,
A vze kazut ljudy, shcho pshenycya pospil(a).

Pishla udivonka ta pshenychenku zaty,
A za neyu mali ditky ze kolosochky zbyra(yut).

– Hore meni, dity, hore meni z vamy,
Shcho ne mayu, dity, starshoho nad vamy.

– Ne zurysya, mamo, oi ne zurys za namy.
My povyrostayem – roziidemos samy.

Oi bude nas, mamo, ta i po horah, dolynah,
Oi bude nas, mamo, po chuzyh krayinah.

A yak budesh, mamo, ta bolenka lezaty,
Ta i ne bude komu ze vam vody podaty.