Katastrofa

Zryvaye dah
Ta peche v moyih skronyah.
Katastrofa
Zatyahnulas nenarokom.
Krah!
Ya niby ranenyi ptah.
Zyva istota,
Shcho b’yetsya vid toku.
A misto spyt i ne chuye
Moyih krykiv,
Moyih udariv liktyamy
Ob stinu.
A misto spyt i ne bachyt
Moyi ochi.
Ne vidchuvaye, yak lamaye
Meni spynu!
I shcho robyty,
Koly prosto bezvyhid,
Koly ne znayesh:
Napravo chy vlivo?!
De prochytaty,
Prosluhaty, vchyty,
Yak dyvytys vpered,
Ale smilo?!
Ne vidpuskaye,
Zburlyaye, yak kamin,
Perekydaye z holovy
I na p’yaty.
I ty ne znayesh,
Shcho z toboyu bude dali,
Yaki v boyu
Tvoyi budut vtraty?!

Pryspiv:
Mayesh kryla – to litai!
Mayesh plechi – to trymai!
Mayesh vuha – to sluhai!
Viru v sebe ne vtrachai!

Yakby ya mih
Zazyrnuty v maibutnye,
Perekrutyty i
Postavyty krapku.
Yakby ya mih
Roztroshchyty mynule
I buduvaty vse
Znovu spochatku.
Nalashtuvaty
Micni korydory,
Vidkryty vikna,
Vsmihnutysya shchyro.
Kontroljuvaty
Vsi tochky opory
I znaty, shcho v mene
Micna kvartyra!
Ne syade dah,
Ne rozvalyatsya stiny,
Postiino teplo
I solodko bude.
Z moyih dumok
Poznykayut vsi tini,
A vranci
Chtos laskavo rozbudyt!
Perestuplju za porih
I zradiyu:
Navkolo kolorovi sny,
Nache mriya.
Ya ozyrnus
Na svoyi katastrofy
I zrozumiyu,
Shcho mayu nadiyu!..

Pryspiv