Shukai svoyeyi mety

Pryspiv:
Zyttya – ce stezyna, po yakii zavzdy idesh,
Tak ruhaisya ty dali i bery, shcho beresh.
Nikoly ty ne stii, a prodovzui ity,
V comu zytti shukai svoyeyi mety. (ves kuplet – 2)

Idu po dorozi, vsyudy bachu ya tut hniv,
Vin stvorenyi buv namy i bilshe nikym.
Tak ljudy staly zlymy, ne takymy yak kolys,
Tomu shcho nasha vlada ne daye nam prohid.
My musym vyzyvaty v comu klyatomu zytti,
Ne davaty pereshkodam shlyah lamaty na meti.
I ruhatysya dali po ukrayinskii zemli,
Bo mozem vtratyty my vse, shcho mayem v comu zytti.
Ne sluhaty nikoho, prosto ity po vohni,
ity do kincya po cii dorozi do mety.
Ne zvazaty ni na koho, dobyvatys tilky svoho,
Shchob maty potim vse, shcho zavzdy my hotily.
My hotily, shchob bulo nashe zyttya krasyvym,
Ale tilky ne takym, yak zrobyla nasha vlada.
My zdolayem pereshkody, budem ity do kincya,
Tomu shcho my znayem, shcho u nas ye meta.

Pryspiv

Strashenno vybachayus, shcho ne buv ya patriotom,
Ta proshchennya zaraz proshu v ukrayinskoyi zemli.
I meta moya yedyna, shchob my zyly u dobri,
Shchob zdiisnylysya bazannya zamist ljutoho povstannya.
Vze nabrydly ci rozmovy pro zyttya v moyii krayini,
Nasha vlada obicyaye, shcho zyttya stane krasyvym.
Ale zminy my ne bachymo i shche dovho do nyh,
Tilky chuyemo molytvy pid pokrovom zolotyh.
Ya ne mozu ce terpity, tak dyvytysya na vse,
Yak ruinuyetsya krayina, maty Ukrayina,
Yak na hrani iz pomylkoyu styrayutsya doloni,
Shcho ochikuvaty dali vid nashoyi doli.
Ta ne zdamsya ya nikoly, budu ity zavzdy vpered,
Tomu shcho bachyty ya hochu Ukrayiny zlet.
Ya dolayu pereshkody, ya idu cherez lita,
Tomu shcho ya znayu, shcho u mene ye meta.

Pryspiv (2)