Transliteration
Menu
Dovhyi chas proishov, nebo hmaramy vkrylos,
Ta istoriya cya Shekspiru i ne snylas...
Pryspiv:
Vona ne znaye yak zyttya yii ce prozyty,
I bez noho yii nema v sviti shcho robyty.
Vona samotnya, zalyshylasya odna,
I tyhenko po shchoci, u neyi kotytsya sloza. (ves kuplet – 2)
Usi istoriyi vze rozkazano i vsi kuplety ospivano,
I nespodivano z’yavylasya drama, de poterpilymy
Buly ti shchaslyvi, kolys veseli molodyata,
Rozluchyla yih dolya, yaka ne vmiye kohaty.
Vse u zakoni, nenache film v pavilioni,
Yak po scenariyu kohanoho vtrachaye vona
I nazavzdy zalyshayetsya Dzulyettoyu zabutoyu,
Ta molyt Boha, shchob vin povernuv iomu zyttya.
Novyi ranok, novi mriyi pro kohannya,
Ta u vidpovid otrymuye novi vyprobuvannya.
Ci ostanni zithannya, shcho mainuly nad zemleyu,
Vze nikoly ne povernutsya nazad do neyi.
Pryspiv
Pohasla svichka na stoli, pohasly zori v nebesah,
Vze novyi den nastav ta divchyna litaye v svoyih snah.
Vona zabula pro druziv, zabula pro zyttya,
Iz koznym dnem vona vse hlybshe porynaye u pechal.
Chas proishov, toi vypadok pishov v mynule,
Vze ne b’yetsya, yak ranishe, serce molode.
De zalyshyv na svitanku v katastrofi nemynuchii
Molodu kohanu dushu, tam stoyit samotnii hrest.
Pryspiv
Bo cya sloza, yaku ne raz vze perezyla,
Ne zmohla todi spynyty te, choho ne zasluzyla.
Ci hvylyny samoty i obiimy z prostotoyu
Zatavruyutsya nazavzdy i ne dadut yii spokoyu.
Nabrydly budni, nabrydlo ce zyttya,
Do kohanoho vsim sercem prahne povernutysya vona.
Pishla z zyttya shchob buty poryad iz nym,
Buty shchaslyvoyu nazavzdy v bezkinechnosti hodyn.
Svoyeyu niznoyu rukoyu torknutysya lycya
I skazaty iomu: "Ya zavzdy budu tvoya".
Moya istoriya zakinchylas i lyne v nebuttya,
Odne kohannya, dvi dushi ta nezakinchene zyttya.
Pryspiv
