Ty dumayesh, yakshcho ty mene kynesh...

Ty dumayesh, yakshcho ty mene kynesh, ya yistymu sobak....
Ya zapevnyayu, shcho toi, hto do nebes hoch raz pidnyavsya,
Ne spustytsya do karkannya vorony
Brudnoyi, ochmaniloyi, mov svit.
Ty dumayesh, yakshcho ty mene kynesh, ya z hluzdu z’yidu.
Revnoshchi, mov zmiyi, styskatymut moyu tenditnu shyiku?
O, ni! Ya ne strazdatymu vid toho,
Shcho ty lyahayesh spat ne bilya mene
I plot svoyu hutuyesh ty shchonochi
do pestoshchiv pustyh i bezsoromnyh.
Tak znai ze! Ya zrikayusya tebe!
Meni chuza ty, mov brudne hanchirrya!
A te, shcho ty zovesh "shykarnym tyelom"
vsoho lyshe prytulok dlya hlystiv!
Pohanyh i nenazerlyvyh reptylii.
Vony zdorovlya batkivske ubyly
yidyachy ioho poyidom vnochi
I vden vony takoz bezbozno hryzly
Te, shcho vvazav vin obrazcom prirody,
O tyazkiyi, nevdyachni hody!
Idy z sobi i nikomu ne kazy,
Shcho kvity ty dushi moyii poyila...