U osinnyu nichku

U osinnyu nichku viter svyshche polem,
Sumno i tryvozno buinyi lis shumyt...
Pid vysokym dubom na zemli holodnii
Ranenyi u hrudy partyzan lezyt.

Krov haryacha z rany strumkom vytikaye
I nihto ne bachyt, tilky smert strashna...
Ranenyi u hrudy pomochi blahaye,
I nihto ne chuye, tilky nich odna.

Ne znayesh ty, batku, i ty, stara maty,
Yak ta rana v serci tyazenko bolyt...
Ne znayesh, sestrychko, de tvii brat vmyraye,
Bo naityazchyi voroh ne dav iomu zyt.

Nihto z vas ne pryide bachytys vostannye,
To hotyai, kohana, ty pryidy sama,
Moze, tvoyi slozy krov haryachu spynyat,
Shchob vona tak skoro z sercya ne stekla.

Dai nai podyvljusya v tvoyi yasni ochi,
Moze, lehshe bude u syrii zemli!
Prytuly ty ruku do tyazkoyi rany,
Moze, lehshe stane pomyrat meni!

Proshchavaite, vsi ridni, ne tuzit za mnoyu!
Hrud moyu ranyla kulya hostraya.
Proshchavai, dichyno, ne chekai na mene.
Ya vze ne povernus, ty teper odna.

Pravoyu rukoyu ranu zatulyaye,
Livoyu rukoyu krisa prytulyv:
"Proshchavai, mii druze, ya tebe lyshayu.
Yak ridnoho brata ya tebe ljubyv".

V smertnyh sudorhah vin rozpljushchyv ochi,
Smert nad holovoyu vze iomu stoyit.
"Proshchai, batku i nenko, ya vze umyrayu,
Ne budete znaty, de vash syn lezyt".

Des daleko v lisi sova zakrychala,
Ranenyi v haryachci pomochi blahav...
Shche shchos htiv skazaty – smert usta skryvyla:
Tak v osinnyu nichku partyzan vmyrav.