U lisi, u temnomu

U lisi, u temnomu sered pahuchyh trav
Lezyt kozak ranenyi, lezyt, nenache vpav.

I rany zavyvayut ioho virni druzi,
I krov iomu hamuyut, a vin – nenache v sni.

V nedilju duze rano, yak pochalo svitat,
Bizyt yakas divchyna, do nas vona bizyt.

Prybihla do myloho, pochala hovoryt:
"Oi mylyi mii, mylenkyi, a shcho z tebe bolyt?"

Bolyt mene serdenko ta pravaya ruka,
Shcho kulya poranyla, kulya bilshovyka.

Myla moya divchyno, ya vze proshchayusya,
Bo bilshe ya vze ne budu z tobov strichatysya.

Idy, idy dodomu, na mene ne chekai.
Idy, idy dodomu ta inshoho shukai.

Divchyna, yak pochula, pochala plakaty:
"Meni uze dodomu nema choho ity".

Vse lehshe, lehshe, lehshe v kozaka serce b’ye...
Vze skoro den mynaye i nichka nastaye.

"Vy, virni moyi druzi, pyshit do rodyny,
Nehai vona pryyide mene pohovaty".

Az pryishla stara maty nad synom rydaye,
A staryi, syvyi batko – za synom vmyraye.