Mov olen

V holodnu dnynu, sered snihu i mryaky,
Nad svizym hrobom, shcho na nyh chekav,
Stoyalo trysta shistdesyat voyakiv –
Nihto ne zradyv, lasky ne blahav.

I vpav nakaz, klekochut skorostrily
I stelytsya kozactvo, mov trava,
I trup za trupom padav do mohyly,
A skorostril klekoche, ne vhava.

Za trupom trup skryvavlenyi, yak rana,
Pade v dovzezni kopani rovy...
Rehochetsya yurba soldatska p’yana,
Shcho htos v rovy upav napivzyvyi.

Odyn strilec, z nekrytoyi shche yamy,
De bulo chuty zoik, ranenyh zov,
Hrozyv katam kryvavymy rukamy:
"My nyni hynem, zavtra – krov za krov!"

Chtos vechorom zakopuvav mohylu
I chuv, yak v nii strilec, shcho pomyrav,
Sheptav do druha svoyeho nasylu:
"Ty smertiyu zyttya narodu dav".

Plyvut lita, vid rodu i do rodu
Spivaye dumu nam novyi kobzar
I ozyvaye u pisnyah narodu
Kryvavyi, shche ne pomshchenyi Bazar.