Sonce nad zahodom

Sonce – nad zahodom: voron zakrychav!
Molodyi povstanec divchynu proshchav:
"Proshchavai, divchyno! Znayesh, yakyi chas!..
Moze, ya z toboyu – ostannii raz.

Nasha sotnya zavtra vyrushaye v bii,
Ya ne znayu, myla, chy vernus zyvyi.
Yakshcho ya zahynu, myla, ne zurys,
A za moyu dushu Bohu pomolys".

Ci slova skazavshy, skochyv na konya,
Mahnuv ruchenkoyu: "Buvai zdorova!"
Oi mynaye rochok, shche misyaciv dva,
Vid myloho vistka divchyni pryishla:

"V tim boyu kryvavim ya ranenyi stav,
Bilshovyckym katam u ruky ya popav.
Bilshovyckym katam u ruky popav,
Sam toho ne znayu, yak zyvyi ostavs.

Proshu tebe, myla moya, ne zurys.
Tyurmu perebudu, vernusya kolys.
Yak lysh mene ljubyt serdenko tvoye,
To skoro, divchyno, budem oboye".