Tam u Penkah, na hutori, pid lisom

Tam u Penkah, na hutori, pid lisom
Viddil spochyvaty stav,
A kat chervonyi tochno vze rozvidav
I okruzat dovkola stav.

Tam u Penkah, na hutori, pid lisom
Yurko na stiici stoyav.
Zaprymityvshy, vin vbihaye v hatu
I vsim cyu vistku podav.

Pershyi Hnatko – buv smilyi provodyr,
A komandyr – slavnyi Zuk,
Mov orly Yurko i kucheryavyi Homin,
Ta slavnyi nash Bohun.

I kryknuv Zuk: "Hei hlopci, do zbroyi!",
A sam podavsya vperid.
Vdaryla kata hostra kulya –
ioho u hrud ranyt.

Vytyah pistol drozachoyu rukoyu,
Holovu tyazko ranyt...
I kryk chuv: "Chlopci, boritsya zavzyato,
Shchob rabamy ne vmyrat!"

I shche ne skoro smert ioho pryhodyt –
Kat zyvym ioho u ruky vzyav,
Vykolov ochi, rozpikav zalizo,
Na ordeny kolky vbyvav!

A druzi ioho borolysya zavzyato,
Kat do nyh lysty pysav:
"Bandery, zdaites, volos vam ne vpade".
Hnatko yim vidpovid dav:

"My – ukrayinski revoljucionery,
Chervonomu katu ne zdamos!
Znaye koznyi z nas, za shcho vin b’yetsya,
Shchob rabamy zyt ne dovelos!"

Lysh druh Sivach odyn vernuvsya z boyu,
V ridnyi teren pereishov...
Ta ne mynula smert ioho heroiska –
I tam ioho kat znaishov.