A tam v hayu zelenim sered pahushchyh trav

A tam v hayu zelenim sered pahushchyh trav
Lezyt strilec ranenyi, strilec-povstanec vpav.

I krov iomu hamuyut ioho virni druzi,
I rany zavyvayut, a vin nenache spyt.

Vid vitru pochornilo povstanskeye cholo,
Poblidly kari ochi i lychko pozovklo.

I shchoraz slabshe i slabshe povstanske serce b’ye,
I skoro nich mynaye, i znovu den staye.

A u nedilju rano, yak pochalo svitat,
Bizyt yakas divchyna, bizyt vona do nas.

Bizyt vona stezkoyu, a kuli nache hrad,
Bizyt vona shche shvydshe, ne piddayetsya vzad.

Prybihla do myloho i stala hovoryt:
– Oi, moye ljube serce, a shcho tebe bolyt?

– Bolyt mene, divchyno, cya pravaya ruka,
Shcho mene poranyla cya kulya moskalya.

Ne plach, moya divchyno, ne plach, ne zurysya,
Idy u sad vyshnevyi – Bohu pomolysya.

Ne plach, moya divchyno, ne prolyvai slezy,
Idy u sad vyshnevyi – druhoho poljuby.

Ishche raz slabshe i slabshe povstanske serce b’ye,
Povstanec umyraye, a divchyna plache.