Oi tam u chystomu poli strilec ranenyi lezav

Oi tam u chystomu poli strilec ranenyi lezav,
Vin, zviryvshy vhoru ochi, i zo vsima sya proshchav.

– Prashchaite, hlopci-molodci, vy, sichoviyi strilci,
Ne daite krukam-voronnyam kljuvaty ochi moyi.

Proshchai ty, myla Vkrayino, proshchai ty, nenko stara,
Ya dumav, shcho vilnym stanu, voroh vidibrav zyttya.

Ne zal my tyh temnyh nochei, shcho ya yih po polju blukav,
No zal my tyh karyh ochei, shcho ya yih virno kohav.

A pry ostannii hvylyni hlyanuv na svoho konya:
– Proshchai my, druze yedynyi, ya vze kinchayu zyttya.