Proshchavsya strilec iz svoyeyu ridneyu

Proshchavsya strilec iz svoyeyu ridneyu –
Vin poyihav v daleku dorohu,
Za svii ridnyi krai, za strileckyi zvychai,
Vin polih za svoyu peremohu.

A viter kolyshe shovkovu travu,
Dub dodolu sumnyi shylyvsya,
Lystya shelestyt, vbytyi kozak lezyt,
Nad nym konyk ioho zazuryvsya.

– Oi konyu z, mii konyu, ne stii nadi mnoyu,
Ya tym chasom polezu prykrytyi,
Bizy, konyu mii, skazy moyii ridni,
Shcho ya lezu u stepu zabytyi.

Nehai batko, i maty, i sestry, i braty,
Nehai vony za mnoyu ne plachut.
Ya v stepu lezu za ideyu svoyu,
Chornyi kruk nadi mnoyu zakryache.

I vysyplyat ne meni vysoku mohylu,
I posadyat v holovah kalynu.
Chornyi kruk kryache, a divchyna plache:
– Proshchavai, molodyi kozache.

Nosh pohovaly i dzvony ne hraly,
ioho druzi zalibno spivaly.
Smerekovyi vinec shche i berezovyi hrest,
Dribni slozy ioho polyvaly.