ishly strilci do boyu ta i na voroha

ishly strilci do boyu ta i na voroha
I vsi zakrychaly: "Oi ura, ura!", Marusya.
I vsi zakrychaly: "Oi ura, ura!"

Az tam staryi batko okopy kopav,
Vin zdaleka bachyv, yak strilec upav, Marusya.
Vin zdaleka bachyv, yak strilec upav.

A vin svoyim ochkam ta i ne doviryav –
Pidiishov vin blyzche, a to ioho syn, Marusya.
Pidiishov vin blyzche, a to ioho syn.

– Oi synu mii, synu, dytyno moya,
Za shcho tebe vbyla voroza kulya, Marusya.
Za shcho tebe vbyla voroza kulya.

Vzyav chotyry doshky, zbyv domovynu,
I shche raz zaplakav: "Oi synu, synu!", Marusya.
I shche raz zaplakav: "Oi synu, synu!"

Pryishov batko z voiny, siv v kinci stola,
Pidpersya rukoyu – bolyt holova, Marusya.
Pidpersya rukoyu – bolyt holova.

Zinka iho pytaye: "Shcho za novyna,
Shcho ty pryishov z voiny, a syna nema", Marusya.
Shcho ty pryishov z voiny, a syna nema".

– Oi zinko, oi zinko, nash syn ne zyye,
Vin na svoyih hrudyah zemlju trymaye, Marusya.
Vin na svoyih hrudyah zemlju trymaye.

Zinka yak ce vchula, revno splakala,
Pishla u sadochok, zyttya viddala, Marusya.
Pishla u sadochok, zyttya viddala.

A pro ce Marusya yak dovidalas,
Pishla do Dunayu, v Dunai vtonula, Marusya.
Pishla do Dunayu, v Dunai vtonula.

A batko za synom vazko zatuzyv,
Vyinyav revolvera – sam sebe zabyv, Marusya.
Vyinyav revolvera – sam sebe zabyv.