Oi yihaly hlopci z nashoho sela

Oi yihaly hlopci z nashoho sela –
Ta i krychaly: "Prashchai, prashchai, krayina!"

Ta i krychaly: "Prashchai, prashchai, krayina!"
A Ivas zaplakav, sestra Halyna.

– Ne zal meni toyi, toyi krayiny,
No zal meni moyi sestry Halyny.

Oi tam staryi batko okopy kopav,
Vin zdaleka bachyv, yak strilec upav.

Ne viryv sobi vin, svoyim ocham,
Pidiishov vin blyzche – ta i syna vpiznav.

– Oi synu mii, synu, chom ty tut lezysh?
Oi chy ty ranenyi, chy vbytyi lezysh?

– A ya ne ranenyi, ya vbytyi lezu,
Vizmy shtyry doshky zbyi domovynu.

Vzyav vin shtyry doshky zbyv domovynu,
Ta i pohovav syna v vyshnevim sadu.

Pryishov vin dodomu, siv sy krai stola (vikna),
Dyvytsya v vikonce – bizyt Halyna.

– Oi batku, batenku, sumna vistka ide,
Shcho Ivas ranenyi dodomu ide.

– Halyno, Halyno, ne vir nikomu,
Pohovav ya syna v vyshnevim sadu.

Na ioho mohyli hrest postavyly,
Travy pohylylys, cvity zacvily.