Oi u poli mohyla z vitrom hovoryla

Oi u poli mohyla z vitrom hovoryla:
– Povii, vitre buinesenkyi, shchob ya ne zmarnila.

Shchob ya ne zmarnila, shchob ya ne zchornila,
Shchob na meni trava rosla ta shche zelenila.

– Poviyu, poviyu, yak sam rozumiyu,
V chystim poli krai dorohy kalynu posiyu.

Rosla tam kalyna v samoti yedyna,
A Boh znaye, shcho za maty pohovala syna.

Pohovala syna maty-Ukrayina,
Nihto za nym ne zaplache – moloda divchyna.

A viter ne viye, i sonce ne hriye,
Tilky v stepu krai dorohy mohyla chorniye.