Oi tam pry dolyni, harmatamy zrytii

Oi tam pry dolyni, harmatamy zrytii,
Lezyt ne vid nyni povstanec ubytyi.
Kozackeye tilo vid vitru zmarnilo,
A lychko rum’yane ziv’yalo, zchornilo.

Ne zaplache maty ta i nad holovoyu,
Ne posadyt kvity na mohylu tvoyu.
Bereza ne zronyt lystkiv na mohylu,
U dzvin ne zadzvonyt, ne spovistyt mylu

Ne vykuye, brate, lit tvoyih zozulya –
Zakuye z harmaty vorozaya kulya,
Odyn bir zaplache nyshkom sered nochi,
I voron zakryache, vyimayuchy ochi.

Odni rano-vranci vitry zaholosyat,
Vovky-siromanci kistky poroznosyat,
I krov po dolyni nakryye murava –
Ta slava ne zhyne, povstanskaya slava.