Hotui meni zbroyu, pidkui meni konya

Hotui meni zbroyu, pidkui meni konya,
Bo ya sercem pohid chuyu, divchynonko moya.

Dai usta rozevi, dai pociluvaty,
Chai zahrayut na krisovi vorozi harmaty.

Oi pidu ya, pidu, i sam de ne znayu,
A, moze, ya i smert znaidu v dalekomu krayu.

Pryidut tovaryshi, meni zaspivayut,
Pid yavorom v temnim hrobi mene pohovayut.

– Ne plach, divchynonko, serdenko kohane,
Todi ty za mnov zaplachesh, yak mene ne stane.

Dai my, myla, choven i voskovu svichku,
Nai syadu ya, pereplynu cherez bystru richku.

Dala myla choven i voskovu svichku,
Oi siv kozak, pereplynuv cherez bystru richku.

Mama my kazala, nakazuvala:
– Ne vir, donyu, kozakovy, bo budesh plakala.

Mamy-m ne sluhala, ne zrobyla-m volju,
Typer-yem sya ostavyla, yak bylyna v polju.

Yak bylyna v polju, vitrec povivaye,
Oi yak tyazko na serdenku, vin toho ne znaye.