Lety, moya dumo, stepamy, luhamy

Lety, moya dumo, stepamy, luhamy,
Lety, moya dumo, kudys,
Lety, moya dumo, az u tu hatynu,
De ya prozyvala kolys.

A u tii hatyni zyve stara maty,
Yakshcho shche zyve, to vklonys,
Skazy yiyi slovo boljuche, yak rana,
Shcho ya vze ne ta, shcho kolys.

Zminyvsya mii holos i styhla rozmova,
Morshchyny zoraly cholo,
Povoli v nevoli syviye mii volos,
A serce ternom poroslo.

Dast Boh, shche povernus do svoyi matusi
I zlozu podyaku yiyi,
Za te, shcho nosyla meni peredachu,
Yak ya shche sydila v tyurmi.

Pryishla ta hvylyna, shcho ya povernulas,
Do ridnoyi pryishla sim’yi,
A svoyi matusi uze ne zastala –
Vona vze lezyt u zemli.