Lety, moya dumo, lety, moya pisne

Lety, moya dumo, lety, moya pisne,
Daleko, daleko kudys,
Do toyi hatyny, de zyve rodyna,
De ya prozyvala shlys.

Do toyi hatyny, de zyve rodyna,
A yak shche zyve, to vklonys,
Skazy yiyi slovo boljuche, yak rana,
Shcho ya vze ne ta, shcho kolys.

Vze hasne mii pohlyad i tyhne rozmova,
A zmorshky zoraly cholo,
Povoli v nevoli syviye mii volos,
A serce ternem poroslo.

Skazy yeyi slovo, hai dushu rozradyt,
A serdenku skaze: "Korys".
Nai marno ne tuzyt, nai marno ne plache,
Bo ya shche povernus kolys.

A yak povernusya, v nohy pociluyu,
Podyaku ya zlozu svoyu,
Za te, shcho nosyly meni peredachu,
U tuyu proklyatu tyurmu.