Hei tam u Vilhivci divchyna tam zyve

Hei tam u Vilhivci divchyna tam zyve,
Vid neyi, mov vid soncya, prominnya yasne b’ye.
Smiyutsya kari ochi, mov zori sered nochi,
Vid neyi, mov vid soncya, prominnya yasne b’ye.

Do toyi divchynonky horunzyi zahodyv
I v kari ochenyata spokii dushi vtopyv.
Vin v hati chy na poli vse klyane shchastya-dolju,
Vin v zlosti i rosiiski dyviziyi rozbyv.

Az raz u temnu nichku, yak svit bezzurno spav,
Tayemnymy stezkamy moskal na polk napav.
Chorunzyi Levko byvsya i vse z taky vtomyvsya,
I ranenyi v nevolju moskovskuyu popav.

I tak vin marsheruye vid Zberezan v Sybir
I vse ochi zvertaye kudys do yasnyh zir.
I skilky raziv hlyane, to Vilhovec spom’yane,
I hen vin marsheruye u dalekyi Sybir.