Kayattya

Moya stina, moyi kljuchi.
V dushi pechal, v rukah mechi.
Zemlya moya.
Odyn lysh krok, shchob zahystyt.
I daty vraz spokiino zyt.
Svoyim dumkam.
Hrih, vin tak zadibno v’yivsya u krov.
Myt, shcho rozhytuye strah.
Bil, shcho zbyravsya vid ljuti u tvoyih ochah
Tam i zastyh.

Moya stina, moya pechal.
Diryave dno porodyt zal.
Pustiye chas.
Chvylyny sliz, hvylyny zla.
Chto vik ishov, zhoriv do tla.
Nihto i ne znav.
V den, koly hmary navysnut tyazki.
Strah des prokradetsya v plot.
Yak ze bezbolisno vtratyty vichnist svoyu,
Shchob lehshe zylos.

Ty sam na sam z soboyu zustriv emociyi vybuh.
Kolesa voli provernuv.
I vybir svii zrobyv ty pospishno, moze i bezsylo,
Donyzu viter az poduv.
Vse shkerebert, tysha tamuye sum.
Ty vze sp’yanilyi i nimiyesh.
Hrani nema, svit tak nesterpnym stav.
Ty vze navryad zveseliyesh.
Ta yak ze tak, v nesterpni hodyny v mukah hority.
Shukaty volju v nebesah.
Nesty svii hrest, hordynyu svoyu v dolyni zhubyty.
Perenesty ce kayattya.
Siyesh v dushi bezlich zyvyh tryvoh.
idesh popry sotni padin.
Zemlju ty rvesh, vabysh sebe svoyim,
Bo ty ne ljudyna, a tin.