Kohannya ne spyt

Znovu teplyi vechir pohlynaye nich.
Dvi dushi pereplelysya tyho, vich-na-vich.
I zburnuly v vodu, kaminec na dvoh
Do nebes tak blyzko tyahnut ruky do zirok.

A des tam pozadu, misyac sobi vpav.
Potopyv yih pohlyad – sribnym syaivom nazdohnav.
Osvityv ti mriyi, shcho nalezat yim.
Povernuv do rayu niznym dotykom svoyim.

Pryspiv:
Chai uvi sni buttya zupynyt cya myt,
Shchob den vichnistyu stav.
Nestrymnyi vohon, shcho v hrudyah tak horyt.
Vin stav by i tvoyim, kohannya ne spyt.

Chto z ce povertaye u realnyi svit.
Chto z iljuzii vytyskaye bil pohmuryh dniv.
Ta kohannya vichne, yak ze ne kruty.
Proty chasu i proty voli – vichne na zemli.

Pryspiv (2)