Obiimy mene

Obiimy, koly pohano z usih storin,
Obiimy, shche rano, ce shche ne finish nashoyi histori,
I pusto na stoli, tilky tysha i tvoye foto,
Obiimy mene, ce vazlyvishe, niz banknoty.

Movchyt sotovyi, chai z berhamotom tvii holone,
Obiimy mene, ya prynesu tobi Sonce v dolonyah,
Sliplyat promeni, tvoyi obiimy ni na shcho ne prominyav,
Tam, de palayut zirky – tam ne pracyuye rouminh.

Obiimy, koly ne znayesh de vyhid,
I vdoma tyho, i vazko dyhaty, vze ne do smihu tobi,
Nehai use vze kupleno, za vse proplacheno,
Ty prosto obiimy – i zrozumii – ne vse shche vtracheno, ei!

Pryspiv:
Obiimy mene...

Obiimy mene, koly bilshe ne strymaty sliz,
Obiimy, koly tak temno i holodno skriz,
Padayesh vnyz, i beton z zalizom dushyt,
Obiimy, koly tobi zlist z’yidaye dushu.

Obiimy, koly zabrakne sliv, koly navkolo snih,
I ty niyak ne vidchuyesh vesny,
Obiimy, koly ne bachysh sniv, moye teplo vizmy,
Bo my shche zustrinemos – svit tisnyi.

Obiimy, koly tak hochesh krychaty vid bolju,
Varto pochaty, i zyttya vybyvaye z koliyi,
I vstaty z kolin vze ne vystachaye syly,
Obiimy mene, i pryhadai, de tvoyi kryla.

Pryspiv

Koly ne virysh, shcho vse bude dobre,
Koly na lizku lyshe odna kovdra,
Koly hochetsya lizty na stiny,
Zamist obiimiv tilky postrily v spynu postiino.

I serce b’yetsya tak sylno,
Chochetsya vtikty tudy, de ne tyahne mobilnyi,
Vsi pochuttya tvoyi kuplyayut optom,
Kudy podilys yiyi konversy stoptani?!

Pryspiv