Poviya

Tryklyatyi den, hodynnyk – pen, vsih zabuvaye rozbudyty.
Tyhenko spyt i ne krychyt nichna tvoya nadiya.
Samotnii chornyi ptah prynese lysh smutok
I slozy na ochah ne zmozesh ty zabuty.
Vechirni sutinky vpaly na misto
I zapalaly lihtari na obistyah.
Vidkryti dveri velykoho domu –
Nishcho ne klyche tebe u dorohu.

Pryspiv:
Pocilunok, mov zmiya, zalyshyt slid noza,
Znimy svoye vbrannya, tebe chekayu ya.
Ne vidchynyai dverei nedospanyh nochei,
Tebe blahayu ya, poviya.
Tvoye im’ya... Poviya...

Kljuchi vid haty vpadut u vodu
I na chuzomu lozi zhubysh svoyu vrodu,
Yak chashka kavy, vypyto zillya,
Nihto ne pryide na tvoye vesillya.

Pryspiv