Kosy vidpuskala

Ne povernulys korabli,
Vsi potonuly v dvoh synih moryah.
Slova-metelyky zletily,
Zalyshylys na charivnyh mistah.
Bezmezne pole – to yiyi dusha,
Ale chomu sumna vona, chomu sumna?
Koly sumuye – nemaye svitla v nebesah,
Sonce v hmarah, a kolys vona

Pryspiv:
Kosy vidpuskala z litom,
Tancyuvala z soloveikom,
Zaspivala kvitiv pisnyu,
Zaplitala verbu i stoyala,
V vodu rozpuskala,
Travy kolyhala,
Z vitrom rozmovlyala.

Veseli kvity sumuvaly
Za vesnoyu, chekala dusha,
Dumky plyvly vinkamy slidom
Za vodoyu v zabuttya.
Ya zablukav yiyi v lisah, polyah,
A potim svizym podyhom z’yavyvsya na ustah.
I nevazlyvo hto tam buv na korablyah,
Znovu teplo, nareshti vona

Pryspiv

Ty zablukav v yiyi lisah, polyah,
A potim svizym podyhom z’yavyvsya na ustah.
I nevazlyvo hto tam buv na korablyah,
Znovu teplo, nareshti vona

Pryspiv (2)