Life Is A Long Song

"Dyvitsya! A cei taky vyznav,
shcho boyitsya smerti", –
pokazav na mene palcem
odyn rozumaha z netypovym blyskom v ochah.
Zreshtoyu, to mohly buty skelcya.

Ostannim chasom mene ljublyat publichno zapytuvaty
pro naiintymnishe.
Napryklad, yakyi mii naityazchyi hrih.
Shcho meni snylosya iz seredy na p’yatnycyu.
Chy podobayetsya meni naivyshche kerivnyctvo krayiny.
Chy hotiv by ya buty sumlinnyam naciyi.
I choho ya boyusya.

Vidpovidayu perevazno tak,
yak mozu.
Koly rozmova pry charci abo z pohmillya,
to znachno vidvertishe. Koly
na tverezu holovu – to vyhadlyvishe
i hymernishe perevazno.

Toho razu ya skazav,
shcho boyusya smerti
blyzkyh ljudei.
Holovnym chynom vid neshchasnoho vypadku.
Choch naspravdi nashe zyttya dovhe,
niby pisnya pro Dovbusha,
i smert musyt spryimatysya
niby rozv’yazka,
davno ochikuvana cherez te, shcho stomljuyeshsya spivaty.

Ale v cytuvanni naivazlyvishe – ce
svoyechasno postavyty krapku,
pro shcho rozumaha
znaye shche vid batkiv-nastavnykiv.
I postavyvshy krapku de hoche, samostverdzuyetsya yak moze:
"Vin vyznav! Dyvitsya vsi na ioho
strah!"

Tak, ya spravdi ne boyusya skazaty, choho ya boyusya.
Tak, ya spravdi boyusya nichnyh telefonnyh dzvinkiv
ta i-meiliv iz zapysom sad news u sub’yekti.
Dyvitsya vsi na mii strah:
ot yak ya boyusya.

V usomu z inshomu ce prosto pisnya,
dovha prekrasna pisnya pro shlyah do prirvy
chy, skazimo, ne mensh prekrasna –
pro kulju v potylyci.