Transliteration
Menu
Horilka ukrai rozbeshchuye
cholovichi tovarystva.
Musyt buty hoch yakas dama –
inakshe kapec. Na tretii hodyni vsi
zviriyut, na chetvertii – mozlyve
rozmahuvannya brytvamy chy topircyamy.
Na p’yatii vidbuvayutsya kayattya z plachem,
ciluvannya ruk i nih,
toz ukrai neobhidna hoch yakas dama,
shchob ce ne vyhlyadalo tak ohydno.
Toho razu v nashomu tovarystvi
ne bulo zodnoyi damy
ishla p’yata hodyny pyyatyky.
Vin namahayetsya shchos vychytaty
z moyeyi doloni.
Oho, kaze vin, ya navit ne mozu
skazaty tobi vsiyeyi pravdy, oho,
Kazy, kazu.
(Meni po cymbalah, ya hoch i zaraz hotovyi
na vse – u svoyi trydcyat rokiv, bo ya
hotovyi, bo p’yata hodyna, bo mayu pravo
na pravdu, bo meni po cymbalah).
Oho, kaze vin, ya navit ne znayu,
yak ce tobi skazaty, oho.
Valy, palju.
(Meni fioletovo, ya hoch i zaraz – venu
chy kulju v cholo – u svoyi zaledve trydcyat,
bo ya fioletovyi, bo p’yata hodyna, bo hochu
znaty, yakoyu strashnoyu vona b ne bula).
Za tretim razom vin vymovlyaye
svoye "sorom sim". Ah, yaka polehkist!
Cilyh simnyadcyat rokiv! Yaka prostorist!
Yaka prozorist
na obriyah!
Pam’yatayu yak zaraz:
des kolo tretoyi ranku
cile kodlo vyvaljuye na svize povitrya
vse dopyto, zodnoyi syharety,
mpotykayuchys roztynayemo temryavu.
Potim shche znenacka:
spitnilu dolonyu vytyrayu oyu zelenu travu,
same tak, zelenu, bo – seredyna kvitnya.
