ity

Nebuvalymy shlyahamy ity.
ity, doky trymayut nohy.
Rozsylaty po dorozi usmishky:
Bezumovni i naskriz bili.
Sonce den ciluye,
Zranku svit teplom hoduye,
Porynaye u bezodnyu techiyi,
Obiimaye vitrom,
Vidkryvaye dveri v novyi den yak...

Den yak den...
Nich. Ya vidkryvayu ochi v den,
Yak den. Nich...
Ya zakryvayu ochi...
Zavzdy na krok poperedu,
Svizi dumky darovani nebom, –
Nadzvychaine posylylos nazavzdy v meni
I puskaye korni.
Razom my staly promenem,
Razom my idemo shodamy vhoru.
Napoyily ochi svitlom, my – ye vilnymy,
My – ye dity soncya!
Kozen – obranyi iz nas!

Rizni barvy u napii "Shedevr",
Vin skladayetsya z nasinnya.
Namastyty svoye tilo vchynkamy, –
Ce – neordynarne vminnya:
Bihty z vitrom v hmary,
Buty promenem nasnahy,
Rozkryvaty pryvydy-lysty,
Drukuvaty znimky,
Ponovyty dostup na "shlyahy-mosty", bo

Pryzvani buty na zv’yazku.
Pryzvani vidpustyty mynule.
My popovnyly rahunok, ponovyly svit,
Rozv’yazaly ruky!
Nasypy z kvitiv na zemli,
"Zaraz" vdyahlo spidnycyu iz syly.
Nastav chas zrobyty vybir raz i nazavzdy,
Vyrishalnyi vybir...
Vid nas zalezyt hto my ye.
Pryimy i dali idy. Ne opyraisya tomu, shcho dayetsya...
Radii, shcho mozesh ity. Vstyhny zashyty tam, de porvetsya...
Ye – shlyah, ye – chas, ye – ty i vse ce svitom zvetsya.