Zart pro kohannya

V zooparku, vesnoyu utishenyi,
Na veselii halyavi pry svidkah
Slon slonysi skazav: "Moya kishechka",
Slon slonysi skazav: "Moya kvitka"...

V okeani burhlyvomu, hlyboko,
Pid pronyklyvi zvuky noktyurna
Kyt kytysi skazav: "Moya rybonka,
Nu do choho z vy miniatyurna!"

A v hatynci bez svitla i vikonechka,
Tak po-lycarsky nizno i mylo
Krit krotysi skazav: "Moye sonechko...
Vy – holubka moya syzokryla!"

Do vesnyanyh beriz viter lashchyvsya
U dalekomu, synomu lisi, –
– Pidiidit-no syudy, moya lastivko, –
Styha hryuknuv kaban kabanysi.

Chai sercya zavzdy budut haryachymy,
Nu a mriyi, yak viter krylati!
Ta yak chasto buvayut nezryachymy,
Chto nalezyt do sylnoyi stati.

A vesna umyvalasya zlyvamy,
i zruzumiv ya ciyeyi hvylyny:
Ne buvayut zinky nekrasyvymy,
To muzchyny buvayut slipymy!