Ya povertayus

Yak dyki koni mchat u dal moyi lita,
Roztratyv stilky u zytti dushi i ljubovi.
A des zyve sobi moya zemlya svyata
V rankovii tyshi holubii, v sni vechorovim.
Tam shchovesny cvitut zasmyny i buzky,
Tam cile lito v nebi zaivir ne zmovkaye.
Tam ozyvayut vsi babusyni kazky.
Tam ye use, mene lysh tam ne maye.

Pryspiv:
Ya povertayus, povertayus, povertayus,
Pered porohom ridnym kapeljuh znimu
I na Rizdvo ya pered Hospodom pokayus,
I na Velykden ridnu matir obnimu.

Ya shche hotiv-by staty z hrishnoho svyatym
I povernutysya navik do hilky rodu.
Ale chuzi mene vze zvabyly svity
I ne z batkivskoyi krynyci p’yu ya vodu.
Ta tilky dzvony Velykodni vdaryat raz,
Chy kolyadu pochuyu za viknom znaiomu, –
Dusha, mov holub, strepenetsya rado vraz
I poletyt uvys, u ridnyi krai dodomu.

Pryspiv