Promeni

Vse, rozirvane vse, zruinovane vshchent –
Toi samyi moment, koly znykaye nebo.
My diishly do vesny z toboyu udvoh,
Lyshyvsya lysh krok – i my vyshche shemy.

Tam, vse bulo lysh tam, miz zibhanyh mez
I temryava tez prostrelyt skronyu
Svit znykaye pid lid, bez zaivyh zusyl
Shlifuyesh svii styl podachi bolju...

Styrayu i spaljuyu, lyshayu miz namy lysh popil, ne biisya, zazdy
Ya vse mozu pochuty, vse mozu probachyty, ya boyusya, shcho ce vse nazavzdy

U promenyah vse znykaye, i ya vtrachayu zir
I v soncya tebe ne maye, ty lynesh vyshche hir
Ya zodnyh sliv ne vartyi, hoch sprobui – poyasny
Povir, my budem razom dopoky ya bachu sny...

Nich zaslipljuye, nich lyshaye bez sliv
Znaiomyi motyv prorve sudyny.
Strah vid krapel v rukah, vid slabosti v nyh
Povir, ya ne psyh, ya prosto dyvnyi.

Bil, b’yetsya mii bil, dvichi u takt,
Spryimayu yak fakt z vidlunnyam podyh.
Znov sluhayu krov, tremtinnya v slovah,
I klynyt v dumkah – ya sobi voroh.

Zvuk stikaye do ruk – rozpechena rtut
Spotvoryuye sut moyeyi vtraty.
Chas, shcho vynyshchyv nas, v dolonyah nesu
Toboyu zasudzenyi do straty...

Promeni
Navesni
Ya u nyh zazyvo zhoryayu,
Bolju snih –
Ya ne zmih
Zyty de ya tebe ne mayu...