Vidlitai

Moyi dumky v povitri rozsypani
Spovyti solodkymy snamy dykymy
Strichkamy prozorymy, slovamy znyklymy
I znovu u obpikah dushu nykayu

Letity do neba shlyahamy blyznimy
Chovaty zinyci, shcho bolem nasycheni
I krov pid shkiroyu sekundy vidlichuye
Ne chuyu nikoho – emociyi nivechat

Spytatysya v niznosti dozvolu muchyty
Styskaty v dolonyah vsi zasoby suchi
I ne skorystatysya pravom cym kruchenym
Ne spodivayuchys cym kohos zvorushyty

Ya prosto i vkotre vze syluyus tishytys
Shcho tysha isnuye ne tilky dlya tyshi
I z lehkistyu mozna znedolenist znyshchyty
Probachyty vse pidnimayuchys vyshche...

Kontury svitla po tilu shvylovani
Pohlyad bezhluzdyam moyim areshtovanyi
Nadryvnymy hvylyamy serce znov zlomlene
Posmishka? Spokii? Ale tilky zovni...

Vidlitai...