Ne tuzy, ne sumui

Vidlitayut u vyrii dumky moyi litni
I mahayut led-led zuravlynym krylom.
Vidlitayut moyi tepli mriyi blakytni,
I osinnya zurba vze lyahla na cholo...

Ne tuzy, ne sumui, shcho lita promynuly,
Zaspokoyu sebe ta ne strymayu sliz.
Ya vse bilshe i bilsh ozyrayus v mynule,
Bo uze iz hory pokotyvsya mii viz!

A v dolyni tumany husti, syvo-bili,
Ne rozviyesh niyak, hoch mahai na vsebich,
Pered nym usi bezporadni i nevmili,
Prosto vechir pryishov, a za vechorom – nich!

To z ty pyi, veselys, ne plekai v serci tuhu,
Shche zyttya ne ziishlo do shvydkoyi riky,
Ty radii, shcho vono ne povtorytsya vdruhe,
I shcho v sviti ocim ty yedynyi takyi!

Ne tuzy, ne sumui, shcho lita promynuly,
Zaspokoyui sebe, bo pidesh u nebut,
Ty vse bilshe i bilsh ozyraisya v mynule,
Shchob pobachyt yasnish svoyu mylu maibut!

Ne tuzy, ne sumui, shcho lita promynuly,
Shche zyttya ne ziishlo do shvydkoyi riky,
Ty vse bilshe i bilsh ozyraisya v mynule,
Shchob pobachyt yasnish svoyu mylu maibut! (ves kuplet – 2)