I znovu proloh

Mayu den, mayu myt, mayu vichnist sobi na ostachu.
Mala shchastya svoye, prominyala ioho na bidu.
Holubymy doshchamy sto raz nad toboyu zaplachu.
Hiacyntovym soncem sto raz nad toboyu ziidu. (2)

My z toboyu taki bezboronni odne pered odnym.
Cya ljubov bula shoza na tayinstvo pershyh prychast.
Kozen ranok buv nichchyu. Kozna nich bula peredodnem.
Kozen den buv zahuchym, zahuchym chuttyam peredshchast. (2)

A teper... Shcho teper? Moye serce naviky sterpne.
Na pozezah pechali ya pam’yat svoyu obpalju.
Yakby znav ty, yak solodko, solodko i yak nesterpno,
Yakby znav, yak zahuche, zahuche tebe ya ljublju!
Yakby znav, yak zahuche... i yak spochatku tebe ya ljublju!