Epiloh

Ya, piddanka svoyih obov’yazkiv,
Ya, vasal svomu korolju,
Ya ljublju tebe tyho, boyazko,
Ya proshchalno tebe ljublju.
Ne zalkui za mnoyu. Ya michena.
Mene kozne lyho zhrebe.
Na proshchannya, toboyu zasvichena,
Podaruyu tobi sebe.
Ce b lyshytys. Ale ne mozu ya.
Narechenoyu nareche,
Zakolysuye, zavorozuye
Chornobryv’ya takyh nochei.
A v moyemu krayu oi chystomu
B’yut harmaty, svystyt kartech.
Ya ne zinka. Naikrashchi lycari
Nadi mnoyu zlomyly mech.
Meni lehko, shcho vze az trudno.
Meni strashno: zabudu parol.
Mene klyche suvoro i trubno
Mii obov’yazok, mii korol.
Ne kazy, shcho ne mayu raciyi,
I dokoramy ne karai.
Ya v ljubovi – yak v emihraciyi.
Vidpusty mene v ridnyi krai.