Dolya

Nasnyvsya meni chudernackyi bazar:
Pid nebom u chystomu poli,
Dlya riznyh ljudei,
Dlya shchedryh i sknar,
Prodavalysya rizni Doli.

Odni buly cariven ne hirsh,
A druhi – yak bidni Miniony.
Chto kuplyav sobi Dolju za hrish.
A hto – i za miliony.

Dehto shchastyam svoyim platyv.
Dehto platyv sumlinnyam.
Dehto – zolotom zolotym.
A dehto – velmy sumnivnym.

Doli-vorozky, tasuyuchy dni,
Do pokupciv hornulys.
Doli sami nabyvalys meni.
I tilky odna vidvernulas.

Ya hlyanula yii v oblychchya smunte,
Dusheyu poklykala ochi...
– Ty, vse odno, ne vizmesh mene, –
Skazala vona neohoche.

– A moze vizmu?
– Ty sobi zatyam, –
Skazala vona suvoro, –
Za mene treba platyty zyttyam.
A ya prynesu tobi hore.

– To hto z ty taka?
Yak tvoye im’ya?
Chy varta takoyi platy?
– Poeziya – ridna sestra moya.
A pravda ljudska – nasha maty.

I ya yiyi pryinyala, yak zakon.
I dyvo velyke stalos:
Mynula nich. I skinchyvsya son.
A Dolya meni zostalas.

Ya vybrala Dolju sobi sama.
I shcho zi mnoyu ne stanetsya, –
U mene zodnyh pretenzii nema
Do Doli – moyeyi obranyci.