Nechysta syla

Zostalasya stara baba
Sama nochuvaty,
Pohrestyla vikna i dveri
I vlyahlasya spaty.

Yak vylizla az na pich,
Misce pohrestyla,
Koly chuye – shchos tovchetsya...
Ce z nechysta syla!

Baba z pechi vmyt shopylas
I do ikon pnetsya,
A nechysta taya syla
Shche duzche tovchetsya.

I znyala vona ikony,
Bihala, vprivala,
A nechysta taya syla
Svoye vyroblyala.

Use dizkoyu tovklasya,
De voda stoyala,–
To tovklasya, to plavala,
Az hvyli hanyala.

Vybihaye baba z haty
I nese ikony:
I Varvary, i Osafa,
i svyatoho Mykoly.

Bizyt vona do popa,
Huka: – Bozyi synu,
Idit shvydshe ta vyhonte
Nechystuyu sylu!

Tut pip hresta odivaye,
Druhyi hova pid pidzak,
Nu, a tretii – zamist cipka
Ta shche, moze, vid sobak...

Nazbyralos dush iz sorok
Ta i idut do haty,
Shchob nechystu tuyu sylu
Zvidty vyhanyaty.

Uvihode pip u hatu,
Chresta vin vyimaye...
– V dizci, v dizci,– krychyt baba,
I pip zahlyadaye.

Ot zahlyanuv vin u dizku –
Nazad ostupyvsya:
Zamist chorta u cii dizci
Pacyuk utopyvsya!