Nayihaly katy v selo

Nayihaly katy v selo haty rozvertaty,
Naidorozchyh tovaryshiv v kaidany kuvaty.

Zakuvaly tovarysha, kalenyka Zuka,
Zaplakala ioho maty, yak syva holubka.

Oi ne tilky ioho maty za nym zarydala,–
Ne odnaya divchynonka tyazenko zithala.

Zastavlyaly tovarysha haty rozvertaty,
Zastavlyaly karbivkoyu zbizzya oblyvaty.

A tovarysh ne mav zmohy ocoho robyty,
Ta i pobraly katy humy, ta i pochaly byty.

I posikly iomu plechi, polamaly ruky
Ta i zabraly tovarysha na tyazkiyi muky.

Chto coho nedobachaye, shcho katyuhy roblyat,
Chai prydyvytsya pylnishe, to pobachyt dobre.

I ty, Boze svyatesenkyi, tez nedobachayesh,
Bo, napevno, ty z katamy v odnu dudu hrayesh.

Bo katyuham tym proklyatym my vze ne dyvuyem,–
Zadlya nyh my na cim sviti vze peklo hotuyem.

Shcho tobi, stara svyatyno, to dyvuyesh dyvom,
Napoyily tebe katy horilkoyu, pyvom.

Oi koly b ty, svyatyi Boze, horem ne vpyvavsya,
To nad bidnym ty narodom bilshe b ne znushchavsya.