Zazurylas popadya svoyeyu bidoyu

Zazurylas popadya svoyeyu bidoyu:
– Bidna moya holovonko, shcho pip z borodoyu!

Pryspiv:
Oh meni tyazko, oh meni nudno,
Shcho pip z borodoyu, zyt iz nym trudno!

Klychut ljudy na hrestyny, treba z popom sisty,
Yak pohlyanu na borodu – ne vizmus i yisty.

Oi pidu do cerkovci ta stanu molytsya,
Yak pohlyanu na borodu – ne mozu hrestytsya.

Nakupyla popadya kurei ta indykiv:
– Zapryahaite paru konei, yidu do vladyky.

Oi poyidu do vladyky ta stanu prosyty:
Chy ne mozna, shchob popovi borodu holyty?

A, pryishovshy do vladyky, na kolina stala,
Zaplakala duze hirko, otak i skazala:

– Porad meni ty, vladyko, shcho budu robyty,
Dozvol moyemu popovi borodu holyty.

A vladyka toi na neyi duze rozserdyvsya,
Stalo temno u kimnatah, yak vin rozhodyvsya.

– Zaraz,– kryknuv,– davai rizok, syu popadyu byty,
Nehai znaye, shcho ne mozna borody holyty!

Staly yiyi duze tyuzyt, staly prymovlyaty –
I prysyahpula, shcho ne bude popa pozyvaty.

– Oh meni ljubo! Oh meni harno!
Shcho pip z borodoyu, zyt iz nym slavno!