Raz pryhodzu ya dodomu

Raz pryhodzu ya dodomu, trohy buv p’yanenkyi,
Ta do zinky z kulakamy prystav, yak durnenkyi.

– Choho,– kazu,– huby dmesh, choho serdyshsya?
Chom do mene ne hovorysh, ne poverneshsya?

Kydai hrebin, hodi pryasty, davai yisty, pyty,
Ty ne dmy hubiv na mene, a to budu byty!

Perestala zinka pryasty, yak uhvatyt dnyshche
Ta za mnoyu! A ya z haty, utik na horyshche.

Yak tikav ze ya na horu, potyah i drabynu,
Bo yakby bula dohnala,– perebyla b spynu.

Rozkrychalas zinka v sinyah: "Syakyi-takyi, prouchu!"
A ya na hori v polovi lezu sobi ta movchu...

Posluhaite, ljudy dobri, shcho zinka zrobyla:
Sama lyahla v hati spaty, mene ne pustyla.

Na druhyi den rano-vranci pich zinka topyla
Ta iz syrom varenychkiv sobi navaryla.

Dala i meni varenychok – vnesla iznadvoru,
Nastromyla na rohach, podala na horu.

Dala odyn varenychok shche i dvi varenyci,
A tretoyu navkydya vdaryla po pyci.

Moze, i vam komu pryidetsya p’yanomu buvaty –
Ne zaimaite svoyih zinok, krashche lyahai spaty!