V sebe na vezi

Hory bahryancem kryvavym spalahnuly
Z prominnyam soncya zahidnym proshchayuchys,–
Tak moye serce zalem zahorilosya,
Z mylym, kohanym moyim rozluchayuchys.

Het ponad morem, nad hvylyamy synimy
V’yutsya, ne spynyatsya chayechky biliyi.
De tebe mayut shukaty na bezvisti,
Mylyi mii, dumy moyi bystrokryliyi?

Pryspiv: (2)
Chto zyvyi u comu sviti,
Chto tut maye serce v hrudyah,
Druhom but, ziidy zi mnoyu
Na strashnu vysoku vezu.

V sebe na vezi vohon zapalyla ya,
Lyubyi, tvoho vorittya dozydayuchys,
Chai vin prosvityt po moryu dorizenku,
Shchob ne zbludyv, ty, z chuzyny vertayuchys.

Svite mii, budu tebe dozydatysya,
V chornu, smutnuyu chadru zahortatysya,
I posadzu kyparysovu hilochku,
Bude shchodnya vona slizmy polytaya.

Pryspiv (3)