A ya sobi zvusya Hannusya

A ya sobi zvusya Hannusya,
Ya iz svoyim mylym svaryusya,
Shcho vin hodyt ta i na vechirnyci,
Polohaye chuzi molodyci.

Shcho b to meni take prydumaty,
Shchoby svoho myloho zlyakaty?
Perevernu kozuh vovnoyu dohory
Ta i pophayu obi nohy v rukavy.

Sama lyazu pid perynu spaty,
Pryide mylyi – ya budu lyakaty.
A mii mylyi vidchynyaye hatu:
– Vstavai, myla, davai vecheryaty.

A ya lizu z-pid peryny, yak vivcya,
A mii mylyi az upav zo stilcya!
Pokotyvsya dohory nohamy,
Z perelyaku vtik na p’yec do mamy:

– Oi mamunyu, shcho z to za bida,
Z-pid peryny lize habeta?!
– Treba, synu, z zinkoyu lyahaty,
To ne bude ta bida lyakaty,

Treba, synu, zinku, ljubyty.
To ne bude ta bida hodyty.–
Na druhyi den sonce ne zahodyt,
Yak mylyi z roboty pryhodyt:

– Vstavai, myla, budem vecheryaty
Ta i budemo spaty lyahaty.
Ty lyaz z krayu, a ya lyazu vid stiny,
Pryide bida, to ty mene borony.