Ishov z polya staryi dido, didochok Havrylo

Ishov z polya staryi dido, didochok Havrylo,
Nis hrabelky pid pahoyu ta i kuryv ljulchynu.

Take dumav kum Havrylo ta i sy obzyravsya –
Tut samohid nedaleko strashno rozihnavsya.

A vin pidnyav d’hori ruku – samohid spynyvsya –
I z hrablyamy na sidzenya lyshen povalyvsya.

Yak zakrutyv, zashumilo, yak vyhor pihnalo,
Yakes lyho iz Havryla kapeljuh iznyalo.

Vyletila ljulka z rota, yak kulya z harmaty,
Ces dyyavol ya sy rushyt, to ne moze staty.

Mynuv svoye ridne selo, avto ne spynyaye,
Havrylovu chuprynochku viter pidvivaye.

Oi des az u Bulehovi chortiv syn spynyvsya,
Zliz Havrylo z avtobusa ta i perehrestyvsya.

Oi kolys to lipshe bulo, lipshe vyhlyadalo:
Choch pomalishe yihalo, to borshe stavalo.

Teper chorty vyhadaly, prosty mene Boze,
Ces dyyavol yak sy rushyt, to staty ne moze.

Oi kolys to lipshe bulo, krashche vyhlyadalo:
Yak ya skazav "hei", to pishlo, a yak "tpru", to sta,

Vertav cilu dnynu pishky na plechah z hrablyamy
Ta proklynav cyu tehniku razom iz panamy.